भक्ति भन्ने कुरा उच्चस्तरीय प्रेम हो। सांसारिक प्रेममा मुख्यतया आदान–प्रदानको भावना हुन्छ, जसमा कुनै भौतिक उद्देश्य पूरा गर्ने वा त्यसको सम्भावना रहने अपेक्षा हुन्छ। यस्तो विचार लायन्स क्लब अफ रक्सौलका अध्यक्ष तथा मिडिया प्रभारी एवं सामाजिक कार्यकर्ता लायन विमल सर्राफले पत्रकारहरूसँग साझा गरेका छन्।
उनका अनुसार, यस्तो प्रेममा केही पाउने चाहनाले सहज माया उत्पन्न हुँदैन, बरु त्यहाँ मित्रता बढाउन उपहार, भेंट आदान–प्रदान, प्रशंसा र चापलुसीको सिलसिला चल्छ। प्रशंसा पनि एउटा विशेष प्रकारको रिश्वतजस्तै हो, जहाँ शिष्टाचारले कहिलेकाहीँ अतिरेकको सीमा पार गर्छ। सम्पन्न र सामर्थ्यवान व्यक्तिहरूसँग यस्तो शिष्टाचार प्रायः गरिन्छ, र उनीहरूको प्रशंसा गर्न परिचितहरू प्रतिस्पर्धा गर्छन्। उनीहरूको सुरक्षादेखि मनपर्ने कुराहरू पुरा गर्न व्यक्तिगत प्रयत्न गर्नुपर्ने हुन्छ।
विमल सर्राफ भन्छन्, “ईश्वर नियम स्वरूप र व्यापक चेतनाको रूप हो। उसको नियम र अनुबन्धलाई पालना गर्नेहरू मात्र प्रगति गर्छन् र सफलताका योग्य ठहरिन्छन्। संसारजस्तै आत्मिक क्षेत्रमा पनि पुरुषार्थको प्रतिष्ठा छ, तर यो पुरुषार्थ चापलुसीका लागि नभई आफ्नै पात्रता विकास गर्नका लागि गर्नुपर्छ।”
उनी थप्छन्, “वर्षा पानी सर्वत्र पर्छ, तर जम्मा त्यहीँ हुन्छ जहाँ गहिरो खाल्डो हुन्छ। त्यसैगरी आफ्नो व्यक्तित्वलाई त्यति गहिरो बनाउनुपर्छ कि हाम्रो सोच, चरित्र र व्यवहारमा उत्कृष्ट आदर्शवादिता समाहित होस्।”
व्यापक शक्तिहरूको कुनै निश्चित आकार नहुने सर्राफको भनाइ छ। “जस्तै, पवन सर्वव्यापी छ, तर उसको प्रभाव हामी पातहरू हल्लिँदा देख्छौं। तर कहिलेकाहीँ मात्र यस्तो मौका आउँछ कि ईश्वर स्वरूपमा देखिएर रूखका हाँगा हल्लाइदिउँ। निराकारलाई साकार रूपमा आँखाले देख्नु कठिन छ,” उनले भने।
“सबैको कल्याण होस्। सबै निरोगी र स्वस्थ रहून्। सबै प्राणी आपसमा मिलेर बसून्,” भन्दै उनले आफ्नो मन्तव्य समाप्त गरेका छन्।
