रक्सौल, पूर्वी चम्पारण
जीवन एउटा यात्रा हो र हामी यात्रु हौँ। एउटा यात्रा हाम्रो बाह्यजगतमा भइरहेको छ र अर्को यात्रा हाम्रो अन्तर्जगतमा भइरहेको छ। यही विचार लायन्स क्लब अफ रक्सौलका अध्यक्ष तथा मिडिया प्रभारी साथै सामाजिक अभियन्ता लायन विमल सर्राफले पत्रकारहरूसँग साझा गर्नुभयो।
जो आसक्तिको वशमा पर्छन् अर्थात् जो राग र द्वेषको वशमा पर्छन्, उनीहरू बाह्यजगतमा त सक्रिय रहन्छन्, तर अन्तर्जगतमा अड्किन्छन्। आसक्तिका दुई रूप हुन्छन् – यसको विधेयात्मक (सकारात्मक) रूप राग हो भने नकारात्मक रूप द्वेष हो। यसलाई सकारात्मक र नकारात्मक भनिनुको कारण – जब राग हुन्छ, हामी क्षणभरका लागि भए पनि केही सुख र शान्ति अनुभव गर्छौं। जब द्वेष हुन्छ, हामी भित्रभित्रै पोलिन्छौं, कुदिन्छौं, पीडामा रहन्छौं। तर राग होस् वा द्वेष, दुवै अवस्थामा हामी रोकिएर उहीँ अड्किन्छौं।
मनको कुनै कुरासँग टाँसिनु, कुनै ठाउँमा रोकिनु नै आसक्ति हो। जब मन आसक्त हुन्छ, यो छोड्दैन र त्यसैको वरिपरि घुमिरहन्छ। आसक्तिका कारण नै हामी कर्म गर्छौं, आसक्तिले नै हामीलाई कर्म गर्न प्रेरित गर्छ। आसक्ति भन्नाले यो होइन कि हामी कसैलाई माया गर्छौं। यसको अर्थ हो – हामी जुन परिस्थितिमा छौं, त्यसैसँग चिप्लिएका छौं, जड भएका छौं।
हाम्रो रोकिनु, हाम्रो अड्किनु नै आसक्ति हो। जबसम्म हामी आसक्तिको डोरले बाँधिएका छौं, तबसम्म त्यसबाट छुटकारा पाउनु कठिन हुन्छ। आसक्तिको डोर यति बलियो हुन्छ कि कहिलेकाहीँ जन्मजन्मान्तरसम्म, हजारौँ वर्षसम्म पनि हामी उहीँ अड्किरहेका हुन्छौं। शरीर छोडिन्छ तर आसक्त मन त्यहीँ रोकिरहन्छ।
