रक्सौल, पूर्वी चम्पारण –
मृत्यु जन्म जत्तिकै शाश्वत छ। यस पृथ्वीमा आएको र जन्मेको जो कोही पनि अवश्य मर्नेछ। मृत्यु पछि, व्यक्तिले काल्पनिक स्वर्ग र नर्कको ढोकामा प्रवेश गर्नुपर्छ। पुनर्जन्मको चक्र, नयाँ शरीर धारण गर्ने, जारी रहन्छ। लायन्स क्लब ऑफ रक्सौल का अध्यक्ष र मिडिया इन्चार्ज र भारत विकास परिषद्, रक्सौल का सेवा संयोजक र मिडिया इन्चार्ज र सामाजिक कार्यकर्ता बिमल सर्राफले प्रेससँग यी विचारहरू साझा गरे। सबैलाई थाहा छ र यो सत्य स्वीकार गर्दछ कि यदि राम्रो र नराम्रो कर्मको परिणाम यस जीवनमा अनुभव गरिएन भने, तिनीहरू अर्को जीवनमा प्रकट हुन्छन् र फल दिन्छन्। यो अचम्मको कुरा हो जब मानिसहरूले यो कठोर सत्यलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन् र उनीहरूले गर्नुपर्ने जस्तो महान त्यागको लागि तयारी गर्दैनन्। प्रायः, मानिसहरू सोच्छन् कि अरू मात्र मर्नेछन्। हामी संसार छोड्नु, यसबाट अलग हुनु र अनिश्चितताको विमानमा हावामा तैरनु पर्ने यो भयानक अवस्थाको सामना गर्नेछैनौं। सबै उपेक्षा खराब छ। बिर्सनुलाई गम्भीर कमजोरी मानिन्छ, तर मृत्युलाई बिर्सनुले यस्ता प्रतिकूल परिणामहरू निम्त्याउँछ जुन भविष्यमा पनि कहिल्यै पूरा गर्न सकिँदैन। जीवन एक अद्वितीय अवसर हो। ब्रह्माण्डमा अन्य कुनै पनि प्राणीको यति उच्च शारीरिक र मानसिक संरचना छैन। भगवान आफैंले पनि यो संरचनाको लालच गर्नुहुन्छ र यससँग जोडिएकोमा आनन्द पाउँछन्। यस मार्गमा, मानिसहरू जीवित प्राणीहरूमध्ये उच्चतम स्थान राख्छन्, ठूला कामहरू प्राप्त गर्न, प्रशंसनीय र प्रशंसायोग्य कामहरू सिर्जना गर्न र त्यसबाट प्रेरणा लिन सक्षम छन्। मृत्युको बारेमा छलफल गर्नु सामान्यतया खराब मानिन्छ, र यस्ता कथनहरू अशुभ मानिन्छ। कसैलाई मृतकको कामना गर्नु उनीहरूको अपमान गर्नु भन्दा पनि खराब मानिन्छ। मृत्यु सधैं ठूलो आँधीबेहरी हुनु खराब हो। तर अझ खराब भनेको यसलाई बिर्सनु मात्र हो। यसलाई बिर्सनुले अहंकार, लापरवाही र दुष्टता निम्त्याउँछ। मृत्युको कुनै निश्चित समय हुँदैन; यसले ठूलो र सानो बीच भेदभाव गर्छ। यस्तो अवस्थामा, भावनावादी र यथार्थवादीहरू प्रायः कुनै पनि समयमा यसको आगमनको प्रतीक्षा गरिरहेका देखिन्छन्। मृत्युलाई आफ्नो अस्तित्वको अन्त्य मान्नु हुँदैन, बरु, आत्मालाई अमर मान्नुपर्छ, र मृत्युलाई पुरानो लुगाबाट नयाँ लुगामा परिवर्तन गर्नु जस्तै मान्नुपर्छ। यसले दूरदर्शिताको उदय निम्त्याउँछ।