अभिलाष गुप्ता
रक्सौल, पूर्वी चम्पारण
मानव जातिको पृथ्वीमा आगमन एक साधारण प्राणीको रूपमा हुन्छ। उनी आश्रित हुन्छन्, र अरूको सेवा तथा सहयोगद्वारा उनको जीवनमा रौनक आउँछ। यिनै विचारहरू लायन्स क्लब अफ रक्सौलका सचिव तथा मिडिया प्रमुख एवं सामाजिक कार्यकर्ता लायन बिमल सर्राफले पत्रकारहरूसँग साझा गरे।
क्रमशः मानिस विकसित हुँदै जान्छ र एक दिन आफूलाई परिपक्व भन्न थाल्छ। तर यहाँ उसले आफ्नो वास्तविकता कहाँ पाउँछ? यस्तो के विशेषता छ जसले उसलाई अद्वितीय बनाउँछ? जबसम्म उसले यो पत्ता लगाउँदैन, तबसम्म आत्माको पुकार अधुरो रहन्छ। हामी सबै ईश्वरका साधन हौं — उहाँको व्यवस्थाका अंग, र कल्याणको प्रसारका लागि गतिशील हौं।
जब हामीलाई यो गलत परिभाषा दिइयो कि हामीलाई यसरी मात्र चल्नुपर्छ र कुनै प्राकृतिक विधान छैन, त्यहीँबाट विकृति शुरू भयो। यदि हामी ध्यान दिन सक्छौं भने देखिन्छ — हामीलाई हाम्रो वास्तविक सत्ता अर्थात् आत्म-चेतनाबाट कति टाढा राखिएको छ। सत्य प्राप्तिको लागि हामी बेचैन छैनौं, बरु स-साना स्वार्थमा अल्झिरहेका छौं।
यसलाई परिवर्तन गर्न चाहन्छौं भने, त्यो शक्ति प्रती जाग्नुपर्छ — जुन हामीभित्र नै छ। जो अघि बढ्न चाहन्छन् र जीवनलाई सार्थक बनाउन चाहन्छन्, तिनीहरूले यसलाई बुझ्नैपर्छ। पूर्णरूपमा निर्विकार (निष्कलंक) हुनमै कल्याण छ। त्यसपछि मात्र त्यो संयन्त्र (मेकानिज्म) काम गर्छ, जसका लागि हामी बनेका हौं।
हामी शक्तिशाली बन्नुपर्छ, प्रत्येक पीडा र अवरोधभन्दा माथि उठेर त्यो एकत्वमा पुग्नुपर्छ — जसले हामीलाई हाम्रो गन्तव्यसम्म पुर्याउँछ। यो साधना कठिन छैन — केवल हामीले हाम्रो अन्तर्नयन (आन्तरिक दृष्टि) खोल्नुपर्छ र जुन उल्झनमा हामी बाँधिएका छौं, तीबाट मुक्त भएर प्रेरणाको मार्ग लिनुपर्छ।
यस संसारमा जहाँ पाप र संकीर्णता छ, त्यहाँ शक्ति अभाव छ। त्यसको पुनःस्थापना गर्न हामीले कदम चाल्नुपर्छ — यही हाम्रो व्यक्तित्वको आधार बन्नुपर्छ। मानवीय जीवनमा कुनै निश्चितता छैन, त्यसैले समय रहँदाको शरीर — जुन अत्यन्त उपयोगी यन्त्र हो — यसको सर्वोत्तम उपयोग गर्दै जीवनको पूर्ण लाभ लिनु आवश्यक छ। जीवनलाई शुद्धिकरण र परमार्थमा लगाएर, यस्तो स्थिति हासिल गर्नुपर्छ जहाँ लोक र परलोक दुबै सँगसँगै सधिनेछन्।
